Categoriearchief: Blog

Rustles

Ook zo toe aan rust? Of ben je toe aan de volgende stap: innerlijke rust?

Les geven in rust, rustlessen. Ik ging er altijd vanuit dat het gewoon goed was om te doen voor kinderen, leerkrachten, iedereen eigenlijk. Maar nu ben ik erachter dat het nodig is. Echt noodzakelijk.

Ik heb lang getwijfeld hoe ik deze lessen zou invullen en zou noemen, maar langzaam aan heeft het vanzelf vorm gekregen. Een kwestie van volhouden, hard blijven werken en vertrouwen hebben.
Vaak heb ik gezegd en geschreven dat het hoofddoel van rustles innerlijke rust en ontspanning is. Dat is ook zo. Maar hetgeen wat me elke les raakt is het bewustzijn van de kinderen. Ze weten al zoveel. Die innerlijke kinderlijke wijsheid die zo dicht bij ieders waarheid staat. Tijdens momenten van rust kunnen ze daarbij! Maar om de een of andere reden is het bij veel kinderen ver weggestopt. We hoeven ze alleen maar te helpen herinneren. Herinneren dat ze die wijsheid hebben en erop kunnen vertrouwen. We moeten voorkomen dat het nog verder weggestopt wordt doordat ze andere ‘waarheden’ aangeleerd krijgen dan de waarheid die ze diep van binnen voelen en (her)kennen. Want mijn ‘herinnering’, diepe innerlijke wijsheid en waarheid zegt dat engelen bestaan. De juf op school leert me tijdens het voorlezen van een verhaal dat dat niet echt is. Ik begin aan mezelf te twijfelen en om maar niet buiten de boot te vallen, neem ik de waarheid van de juf aan. Zij zal het wel weten. Aan jezelf twijfelen op zo’n jonge leeftijd is funest. Niet alleen je positieve zelfbeeld en zelfvertrouwen valt weg, maar vertrouwen op je eigen wijsheid en kennis wordt met de dag moeilijker. Ook het vertrouwen in de wereld om je heen zal afnemen, want het zal dan wel waar zijn, maar het voelt niet helemaal goed. En dan ben je nog maar vier.

Naamloos

Dit zijn dingen die gebeuren zonder dat je er erg in hebt. Maar zoals kinderen hun eigen waarheid kunnen voelen en (her)kennen kunnen ze dat ook met die van jou. Alles wat je bent en uitstraalt zullen ze een plek geven binnen hun belevingswereld. Wil je de kinderen iets leren? Zorg dan dan het overeenkomt met elkaar! Het is geen kwestie van lesgeven en hoofden volstampen met kennis. Of met je enthousiasme mensen overtuigen dat aura’s en engelen wel degelijk bestaan. Af en toe voelt het alsof de buitenwereld zo naar mijn werk kijkt.
Maar nee, zo werkt het niet.
Ik ben er. Met mijn hele ‘zijn’. Ik vertel kort over energie, chakra’s, aura’s etc. en de rest is aan de kinderen. Ze voelen diep van binnen dat wat ik ze vertel, laat voelen en wat ik uitstraal overeenkomt met hun waarheid. En van daaruit gaan ze eigen ervaringen koppelen aan kennis die ze hebben (verkregen). Missen ze een stuk? Geen zorgen, als je er gewoon bent zullen ze je alles vragen wat ze nodig hebben. Zo niet, dan vinden ze het antwoord zelf of bij een ander. Vertrouwen hebben in het kind is niets anders dan dit.

Na een rustles op een middelbare school kreeg ik alleen maar positieve reacties van de kinderen. Het voelt zo fijn om even rustig te worden. Om niks te hoeven. Om helemaal jezelf te mogen zijn. Je hoeft zelfs niet na te denken. Alleen maar te zijn. Je overgeven aan jezelf.
De mensen die dat moeilijk vinden zijn de mensen die liever de controle vasthouden. Maar houd je dan wel de controle vast? Eigenlijk ben je met het tegenovergestelde bezig. Jouw verstand en ego (die niet buiten de boot willen vallen) hebben de controle. Maar jij? Jijzelf, de persoon die je diep van binnen bent? Jouw zijn, je sterke ziel die in verbinding staat met het grote innerlijke veld van intelligentie, liefde, creativiteit, schoonheid en vreugde? Misschien af en toe. Maar zou het niet fijn zijn als dit onze staat van leven zou zijn? Vanuit rust kan je altijd bij deze intelligentie, liefde, creativiteit en vreugde. Hoeveel moois zouden we dan wel niet kunnen bereiken?

Naamloos1

Nu we het toch hebben over kennisoverdracht, waarheden, feiten en lessen die gegeven worden. Vraag een willekeurig iemand naar chakra’s en er hangt een oordeel aan bijv. verbinding met hindoeïsme, boeddhisme, m.a.w. onwetendheid. Zoals bij vele onderwerpen trouwens.
Tijdens de rustles zegt Vera van 13:
‘Maar Laura, eigenlijk heeft het niks met religies, geloven of zweverigheid te maken’.
Inderdaad. Het is er gewoon. Het is. En het is aan ons hoe we met onze energie omgaan. Ontkennen heeft geen zin, je ontkent toch ook niet dat je lichaam water nodig heeft? Kan je dat zien? Niet specifiek, maar we kunnen het allemaal voelen in de vorm van dorst.
De tijd is nu gekomen dat iedereen moet gaan voelen wat hij zelf nodig heeft. Net als het gemotiveerde kind op zoek naar kennis.
Maar kunnen wij dat nog wel? Voelen wat je nodig hebt? En vervolgens jezelf geven wat je nodig hebt? Dat is lastig. Omdat de meeste van ons dat nooit geleerd hebben.
Maar laten we dit van de kinderen leren.

Rustles. Je ervaart innerlijke rust en ontspanning. Je bewustzijnsontwikkeling wordt vergroot. Maar het komt allemaal vanuit je mooie zelf. Jij bent de enige die precies weet wat je nodig hebt en hoe je dat moet verkrijgen. En je vertrouwt erop.

Durf jij?

Lieve collega, juf, meester, begeleider, vakdocent, coach, schoolleider en trainer,

Ik val maar gelijk met de deur in huis. Durf jij je eigen levenslessen aan te gaan? Durf jij aan jezelf te werken? Of loop je weg als het te dichtbij komt?
Heb jij de moed om je als mens verder te ontwikkelen, zodat je niet alleen een fijner mens wordt, maar ook beter in je werk met kinderen?

Jezelf ontwikkelen. Je doet je werk, ontzettend je best, je maakt overuren en maakt daarbovenop nog je pop (persoonlijk ontwikkelingsplan) voor het aankomende functioneringsgesprek en je licht het zo toe dat het weer mooi wordt goedgekeurd. Het gaat goed, jij tevreden, directie tevreden en we gaan door.

10367176_521017304671357_6370818286519880174_n

Maar voel jij ook wel eens dat het teveel wordt? De groeiende en verschillende verwachtingen van bovenaf, het gedrag van de kinderen, het gedrag en de verwachtingen van de ouders, de administratieve rompslomp, de vernieuwingsidealen, de (ongrijpbare) groepsdynamiek, de persoonlijke en collectieve doelen? Voel jij ook dat het allemaal een beetje aan de oppervlakte blijft?
Ik mis die diepte. Maar helaas, op dit moment kunnen we het huidige onderwijssysteem niet even omgooien en zorgen voor een systeem waarin iedereen een goed welbevinden heeft. Het tegenovergestelde is gaande, volgens de Algemene Onderwijsbond krijgt een op de vijf leraren een burn-out in zijn carrière.

Laten we hopen dat jij daar niet bij zit. Maar ik zie wel wat het allemaal van je vraagt en dat de stresslevels hoger worden. Dat je je welbevinden moet verbeteren, staat als een paal boven water. En dat jij de enige bent die dat kan doen, is helaas ook waar. Maar dat is best eng. Want wat gaat het met je doen? Als ik het oude loslaat komt er iets nieuws en onbekends voor in de plaats. Het vergt moed om bij jezelf naar binnen te kijken. En geloof me, je komt altijd wel weer ‘iets’ tegen. Toch weet je zelf heel goed wat je moet doen om je welbevinden te verbeteren.

Naar jezelf kijken kan alleen als je gelooft in jezelf, gelooft dat je de kracht hebt om te veranderen en wanneer je accepteert dat het oke is hoe je nu bent. Maar helaas is dit voor veel mensen al een hele opgave. Toch als je deze drie voorwaarden niet meeneemt, heb je nog een lange weg te gaan.

Begin eens met het kijken naar (leerkracht)gedrag van jezelf in een bepaalde situatie. Neem jouw reactie op de stoorzender van de groep. Ga je voor: ‘wat ben jij vervelend, zeg!’ of ‘ik vind je gedrag erg vervelend’? Het kan zijn dat je al zover bent dat het kiezen voor de laatste optie voor jou automatisme is geworden. En het is zo ontzettend belangrijk om het gedrag te scheiden van het ware kind. Want het kind is nooit zijn gedrag! Maar heb je er wel eens bij stil gestaan dat het voor jou ook geldt? Jij bent niet je (leerkracht)gedrag, maar je ‘ware ik’. Bepaald gedrag laat je zien omdat daar iets aan ten grondslag ligt. Soms zijn we ons er bewust van, soms niet. Hetzelfde geldt voor onze emoties en gedachten. Je hebt ze, maar bent ze niet. Maar wat we als gevolg laten zien is (nog te) vaak in de ogen van onze omgeving (en onszelf), wie we zijn. Behalve voor die eerlijke kinderen. Zij zien (en niet alleen de hooggevoelige kinderen) wie wij zijn. Onbewust zien zij of ons gedrag overeenkomt met onze ‘ware ik’. Maar ik hoor het je zeggen, mijn ‘ware ik’? In hoeverre jij je daarvan bewust bent hangt af van je eigen bewustzijnsniveau. Maar ga even bij jezelf naar binnen en je weet of je dichtbij bent of ver verwijderd.

SAM_2635

Weet dat hoever je bewustzijnsniveau ook reikt, jij hebt de regie over je eigen leven. Dus accepteer dat je kan veranderen als je voelt dat het nodig is. Willen veranderen komt pas daarna. Weet dat je het kan! We leven tenslotte in een wereld waarin verandering het enige constante in ons leven is. Dus om zoveel mogelijk met de stroom mee te kunnen gaan, blokkades te voorkomen en je levensenergie te laten vloeien, verander!

Ik heb het gedaan, steeds weer de moed hebben om naar binnen kijken, mijn levenslessen aan te gaan, niets weg te stoppen en te handelen vanuit mijn hart, ook al staat het haaks op de verwachtingen van de huidige maatschappij en van jezelf. Dat het goed is (geweest) kan ik voelen, maar net zo belangrijk is de bevestiging van de kinderen. Kinderen van verschillende leeftijden die laten zien dat ze je innerlijke werk waarderen en uiteindelijk laten zien dat zij dat ook kunnen. Die kinderen durven zich te ontwikkelen. Wat je geeft, krijg je terug. En dat zal altijd zo blijven gaan…

Liefs juf Laura

P.S. weet dat je het zelf moet doen, maar nooit alleen!

Voel jij je veilig?

Mijn ideale school

Zodra je binnenloopt voel je de veiligheid of in mijn geval de veilige energie. Je bent samen, verantwoordelijk, een familie. Het pedagogisch klimaat is goed te noemen en kinderen en leerkrachten gaan met plezier naar school.
Zodra de leider uit deze familie stapt ontstaat er een disbalans. En nu?
Nu, en niet alleen op deze ideale school, wordt er niks gedaan aan die disbalans. Althans, als je alleen van een afstand kijkt naar het grote geheel. Er wordt natuurlijk niet niks gedaan, maar er komen regels. Veel kleine regels die ervoor zorgen dat die disbalans alleen maar groter wordt. Want anders verliezen we de controle, het overzicht, en dan? Dat is natuurlijk veel te eng en zouden we nooit kunnen verantwoorden naar de grote bazen. Dus wordt het verschil tussen het oude veilige systeem en het nieuwe onveilige systeem alleen maar groter. Nu is er natuurlijk niks mis met een nieuw systeem, maar pas als het staat, gebouwd is op een holistisch, stabiele fundering, kan er iets moois opbloeien. In het nieuwe, onveilige systeem komen de instanties, inspectie en leidinggevenden kijken. Niet zomaar kijken of in gesprek gaan,en dan hebben we het nog niet eens over voelen, nee ze komen met hun lijstjes. Neem het aspect veiligheid.

SAM_2747

Wat is veiligheid? In het onderwijs zal iedereen je vertellen: ‘één van de basisvoorwaarden die we moeten scheppen op school’ (kennen we de piramide van Maslow nog?). Daar ben je het vast mee eens. Maar veiligheid gaat niet alleen over cijfers. Het aantal hekken en sloten op school, het aantal mensen in en om het gebouw, het aantal vierkante meters, het aantal mogelijk gevaarlijke plekken op het schoolplein, het aantal kinderen op school met mogelijk agressie in de genen, het aantal jaar en de cijfers van de beoordeling van de school door de inspectie en al het andere bovenschoolse. Hoe wordt onze veiligheid beoordeeld? Hebben wij een veilige school of niet? Wie beoordeelt dat eigenlijk? Laat me je vertellen dat veiligheid eigenlijk iets heel anders is.

Veiligheid is een gevoel, warmte, saamhorigheid, tederheid, eerlijkheid, eenheid, comfort, balans, harmonie, integriteit, gevuld met liefde voor jezelf en anderen. Het gaat niet om cijfers. Ik zeg niet dat we de aantallen moeten negeren, maar het aantal aantallen en ons perspectief op dat alles moet worden veranderd. Veiligheid moet worden gevoeld.

Dus lieve collega’s, lieve inspectie, lieve ouders. Hoe ziet echte veiligheid er dan uit? Hoe creëren we deze echte veiligheid voor al onze kinderen (en onze school, allemaal onvermijdelijk met elkaar verbonden)? Het antwoord is simpel en als we geluisterd hadden (naar de kinderen en onszelf), dan hadden we het geweten: voel je veilig! Voel je warm, samen, teder, eerlijk (vooral tegen jezelf), één, comfortabel, in balans, harmonieus, integer en geliefd. Dan ben je veilig, veilig om te leren en om je te ontwikkelen. Daarom gaan we immers naar school.

SAM_2623

Je mag sceptisch zijn (waarom zou ik aan mezelf werken, het gaat al jaren goed?). Maar we zijn allemaal met elkaar verbonden. Deze kinderen, al jullie kinderen kunnen dat nu voelen, voelen of jij je veilig voelt of niet. Dus luister alsjeblieft naar hun onuitgesproken advies en voel je veilig. Dat is veiligheid.

Nogmaals wil ik benadrukken dat we de fysieke veiligheid van de kinderen moeten garanderen op school en overal. En niet alleen van de kinderen maar van iedereen betrokken bij school. Maar als dit alles voor elkaar is, betekent het niets als je je in je diepste binnenste niet veilig voelt.

Trouwens, mocht je dit allemaal niet kunnen of willen voelen, werk eraan! Want dat is wat we tenslotte ook van de kinderen vragen tegenwoordig. Mijn eigen miljonairs en daklozen kunnen daarover meepraten. Het spijt me, jongens, dat ik me niet altijd veilig heb gevoeld.

Systemisch werken in de klas

Emoties, conflicten, emoties, wijzende vingers, goede bedoelingen en een seconde

Groep 8. Vrijdagochtend. Huilend op de gang.

“Kom, de klas in, niet hier.”
“Ik wil niet!”
“Prima, maar ik moet nu naar de klas.”

In de klas: ogen vol verwachting, vol emotie. Als duidelijk wordt dat de vraag ‘wat is er gebeurd?’ niet komt, ogen vol verbazing.

Ik geef ze ondertiteling. Wat er precies is gebeurd op het schoolplein, geen idee. Maar wat er is gebeurd, onder de waterlinie, in ons systeem, duidelijk voelbaar. Dat is er daadwerkelijk gebeurd.

iceberg

Niemand krijgt de schuld en iedereen krijgt de schuld. Nee niet degene die geschopt heeft, nee niet degene die daarop reagerend geslagen heeft, nee niet degene die begonnen is maar die het goed bedoelde, nee niet degene die nu pijn heeft, nee niet degene die gescholden heeft ter verdediging, nee niet degene die alleen toe heeft staan kijken, nee niet ik. Wij allemaal. Samen.
Want wij zijn verbonden, of je nou wil of niet.

Uiteraard komt het onvermijdelijke wel naar boven. ‘Maar waarom moeten ze altijd mij hebben?’, ‘Maar ik krijg altijd de schuld!’, ‘Maar ik had er niks mee te maken’, ‘Ja maar ik heb het gezien’, ‘Ja maar hij stelt zich altijd aan’, ‘Ja maar anderen zijn veel sterker dan ik!’.

Weer een ondertiteling. Wij zijn sterk met elkaar verbonden, 19 leerlingen en 3 leerkrachten, allemaal verschillend. Thuis is iedereen sterk met anderen verbonden, 22 families. Verschillende achtergronden, 22 levens met littekens die weer opengerukt kunnen worden.

Dat alles is hier, of je nou wil of niet.

Laat het er zijn. Laten we samen zijn. Samen zijn we verantwoordelijk.

Een ommekeer, in een seconde, niet uit te leggen, alleen te voelen. Zij voelen het. Wij voelen het. Het stroomt.
Bedankt jongens.